sie 27, 2026
Osobista opowieść o miłości i bliskości od 11 września w kinach.
Zaledwie dwa tygodnie dzielą widzów od premiery „Dnia dziecka księdza Jana Kaczkowskiego” – pełnometrażowego dokumentu w reżyserii Artura Wierzbickiego, który już 11 września 2026 roku wejdzie do kin w całej Polsce. Trwający 76 minut obraz to pierwszy tak intymny portret jednego z najbardziej charyzmatycznych duchownych współczesnej Polski – zbudowany z niepublikowanych dotąd archiwaliów, prywatnych nagrań, zdjęć i głosu samego księdza Jana.
Zwiastun filmu można obejrzeć TUTAJ.
Ks. Jan Kaczkowski urodził się 19 lipca 1977 r. w Gdyni. Od najmłodszych lat wyróżniał się wrażliwością i ciekawością świata, a jego dzieciństwo upływało w duchu otwartości i uważności na drugiego człowieka. Przez większość życia mieszkał i uczył się w Sopocie. To właśnie w tym nadmorskim mieście kształtował swoje spojrzenie na życie, pełne ciepła, ale też świadomości jego kruchości i przemijania.
„Dzień dziecka księdza Jana Kaczkowskiego” powstał z setek odnalezionych archiwaliów – materiałów telewizyjnych, radiowych, prywatnych nagrań i fotografii, które po raz pierwszy zostały połączone w jedną, spójną opowieść. Z nich wyłania się Jan Kaczkowski, jakiego rzadko mieliśmy okazję zobaczyć: syn, przyjaciel i kapłan, którego niezwykła wrażliwość rodziła się z bliskości i otwartości na drugiego człowieka. Retrospekcje zostały wzbogacone o animacje wykorzystujące dziecięce rysunki małego Jasia, dzięki czemu wspomnienia zyskują dodatkowy, osobisty wymiar. Istotną rolę odgrywają również przejmujące fotografie Damiana Kramskiego, który dzięki przyjaźni z Janem miał dostęp do wielu intymnych momentów jego życia.
O tym, jak osobistym doświadczeniem stało się powstawanie filmu dla najbliższych ks. Jana, opowiada jego brat Filip Kaczkowski.
– Naszemu ojcu, Ziukowi Kaczkowskiemu, bardzo zależało, aby powstał film dokumentalny o Janie. Chciał, żeby ludzie mogli zobaczyć jego syna z niezwykłym poczuciem humoru i sposobem, w jaki patrzył na drugiego człowieka. Ziuk zdążył obejrzeć film dwa miesiące przed swoim odejściem i zobaczyć, jak bardzo porusza ludzi. Dla mnie jako brata Jana, ten film jest bardzo osobistym doświadczeniem. Zawiera nagrania, których wcześniej nie znałem. Jan żegna się w nich z nami i mówi słowa, których nigdy wcześniej nie słyszeliśmy. Film pokazuje mojego brata takim, jakim go pamiętamy, ale też odpowiada na pytanie: skąd się taki Jan wziął? Jest w nim nasz dom, rodzice, wartości i historia Polski, w której budowaniu tata aktywnie uczestniczył i która była częścią naszego dzieciństwa. Ci, którzy Jana znali, mogą spotkać go jeszcze raz. A ci, którzy znają go z książek, mediów czy filmu „Johnny”, dowiedzą się o nim jeszcze więcej.
Choć dokument dotyka także tych trudnych tematów: choroby i śmierci, nie jest on opowieścią o odchodzeniu. To przede wszystkim historia o miłości do drugiego człowieka, rodziny i Boga oraz o zachowaniu człowieczeństwa nawet wtedy, gdy życie stawia przed nami najtrudniejsze próby.
Za kamerą, scenariuszem i montażem filmu stoi Artur Wierzbicki – operator obrazu i dokumentalista, absolwent Camerimage Film School w Toruniu oraz Szkoły Filmowej w Łodzi, twórca nagradzanych filmów takich jak „Deptak”, „Marzenia wrestlera” czy „Bez kurtyny”.
Produkcja: Wierzba Film.
Koprodukcja: Telewizja Polska, Mazowiecki Instytut Kultury, Mazowiecki i Warszawski Fundusz Filmowy
Współfinansowanie: Polski Instytut Sztuki Filmowej, m.st. Warszawa, województwo mazowieckie
Dystrybucja: TVP Dystrybucja Kinowa.
Więcej szczegółów o filmie oraz treści do pobrania TUTAJ.
sie 27, 2026
W siedzibie Fundacji w Sopocie przy Al. Niepodległości 958, w której działają Projekt PAKA i Akademia Kaczkowskiego, pojawił się nowy szyld. Szukaliśmy nazwy, która będzie ze świata Jana, będzie prosta i łatwo rozpoznawalna, a jednocześnie pomieści wszystko, co robimy: nasze obecne projekty i te, które dopiero powstaną.
Pojawiały się różne pomysły: PETARDA, 19.07, Akademia JOHNNY.
Oraz JOHNNY….
JOHNNY jest nazwą ze świata Jana. Tak mówiły o Nim osoby bliskie i przyjaciele.
„JOHNNY” to tytuł filmu, dzięki któremu postać ks. Jana Kaczkowskiego i historię Jego życia oraz relacji z Patrykiem Galewskim poznały miliony ludzi w Polsce i na świecie. Dla wielu osób był to pierwszy kontakt z Janem i jego spojrzeniem na relacje, godność człowieka, empatię i pomaganie. Film sprawił, że znaczenie naszej fundacji bardzo wzrosło, a wartości Jana docierają do młodego pokolenia. Niech dalej pozostaje kluczem do świata Jana!
Nazwa JOHNNY zawisła również z bardzo ważnego powodu: to spełnienie marzenia Ziuka Kaczkowskiego, taty ks. Jana.
Od kilku lat Ziuk mówił nam, że chciałby aby w Sopocie powstało miejsce o nazwie JOHNNY. Takie, o którym będzie się mówiło po prostu: „Chodźmy do JOHNNEGO”, „U JOHNNEGO jest fajnie”. Miejsce żywe, otwarte, pełne ludzi, rozmów, jedzenia i spotkań. Miejsce pamięci o Janie. W Sopocie, Jego rodzinnym mieście.
Dlatego zmiana nazwy ma dla nas szczególne znaczenie. Trzy miesiące po odejściu Ziuka realizujemy Jego marzenie o utrwalaniu pamięci o Janie.
Nasze miejsce jest przestrzenią realizacji wszystkich projektów. Spotykają się tu i przenikają wszystkie działania Fundacji — Projekt PAKA, Akademia Kaczkowskiego, działania pomocowe, edukacyjne i budowanie społeczności wokół wartości Jana.
Zmienia się nazwa miejsca. Nie zmienia się sens. Nie zmienia się ekipa oraz to, co robimy i komu pomagamy. Nadal będziemy robić to, co najważniejsze: pielęgnować pamięć o ks. Janie Kaczkowskim przez pomaganie tam, gdzie On sam pomagałby dziś, gdyby żył.
Zapraszamy Was do JOHNNEGO!
cze 8, 2026
Współczesna psychologia coraz częściej korzysta z pojęcia rezyliencji – zdolności do regeneracji i adaptacji wobec trudnych zdarzeń losowych. Choć termin ten brzmi technicznie, w praktyce oznacza to, co ks. Jan Kaczkowski realizował każdego dnia: umiejętność zachowania sterowności nad własnym życiem w obliczu paraliżującego lęku i niepewności. Dbanie o zdrowie psychiczne nie jest bowiem stanem permanentnego szczęścia, ale umiejętnością zarządzania własnymi zasobami w sytuacjach granicznych. Ks. Jan, żyjąc z wyrokiem śmierci w postaci nowotworu, stał się dla tysięcy ludzi dowodem na to, że o wewnętrzną siłę dba się nie w chwilach spokoju, ale właśnie wtedy, gdy pojawia się największy kryzys.
Jak budować odporność psychiczną w obliczu życiowych kryzysów?
Z perspektywy ewolucyjnej stres miał nas chronić. W obliczu zagrożenia organizm wyrzuca kortyzol i adrenalinę, przygotowując nas do fizycznej reakcji. Problem pojawia się w XXI wieku, gdy zagrożeniem nie jest dzikie zwierzę, ale przewlekła choroba, presja zawodowa czy lęk o przyszłość. W takich warunkach mechanizm ten staje się destrukcyjny. Ks. Jan wielokrotnie podkreślał, że walka z trudnościami wymaga strategii. Aby chronić zdrowie psychiczne, musimy najpierw zidentyfikować źródła napięcia. Psychologia dzieli je na te, na które mamy wpływ, oraz te, które są od nas niezależne. Budowanie odporności zaczyna się w momencie, gdy przestajemy tracić energię na walkę z nieuchronnym, a przekierowujemy ją na obszary naszej sprawczości.
Kiedy doświadczamy kryzysu, nasz umysł często wpada w pułapkę ruminacji, czyli…. Negatywne myślenie to nie tylko „smutne myśli” – to powracający proces analizowania porażek i kreowania katastroficznych wizji przyszłości. Z naukowego punktu widzenia takie procesy aktywują ciało migdałowate w mózgu, które odpowiada za odczuwanie strachu, jednocześnie blokując korę przedczołową, odpowiedzialną za logiczne planowanie. Ks. Jan Kaczkowski walczył z tym poprzez „radykalny realizm”. Nie pozwalał sobie na ucieczkę w iluzje. Zamiast tego stosował metodę małych, konkretnych zadań. Robienie czegoś konstruktywnego, mimo braku nastroju, skutecznie przerywa negatywne myślenie. Wykonanie konkretnej pracy, dbałość o estetykę otoczenia czy pomoc innej osobie pozwala odzyskać kontrolę nad własnym narratorem wewnętrznym.
Mało kto kojarzy profesjonalizm ze zdrowiem psychicznym, a jednak ks. Jan uczynił z niego tarczę ochronną. Jasno określone zasady, etyka zawodowa i poczucie, że wykonuje się swoją pracę „najlepiej jak to możliwe”, budują stabilne poczucie własnej wartości. Jest to fundament, który chroni nas przed rozpadem, gdy przychodzi kryzys zewnętrzny. Zdrowie psychiczne buduje się na kompetencjach – im lepiej radzimy sobie z wyzwaniami merytorycznymi, tym mniej paraliżuje nas lęk. Odporność nie polega na zaprzeczaniu bólowi. Polega na uznaniu, że kryzys jest częścią życia. Ks. Jan otwarcie mówił o swojej słabości, co pozwoliło mu uniknąć energii marnowanej na maskowanie problemów.
Relacje, sprawczość i poczucie humoru jako wsparcie zdrowia psychicznego
Badania1 nad zdrowiem psychicznym jednoznacznie wskazują, że izolacja społeczna potęguje stres. Ks. Jan budował wokół siebie wspólnotę nie z litości, ale z potrzeby autentycznego bycia z drugim człowiekiem. Relacje oparte na partnerstwie są najlepszym buforem przeciwko lękowi. W sytuacji totalnego kryzysu, gdy tracimy wpływ na zdrowie czy finanse, musimy znaleźć obszary, w których nadal decydujemy. Te małe wyspy wolności chronią nas przed wyuczoną bezradnością. Zdolność do autoironii, z której słynął ks. Jan, jest jednym z najbardziej zaawansowanych mechanizmów obronnych. Śmiech pozwala na chwilowe zdetronizowanie problemu, sprawiając, że przestaje on być wszechobecny. Warto jednak pamiętać, że wymienione strategie – wspólnota, sprawczość czy poczucie humoru – są potężnymi narzędziami wspierającymi dobrostan, ale nie zastąpią profesjonalnej pomocy medycznej. W sytuacjach, gdy lęk staje się obezwładniający, a izolacja nie jest wyborem, lecz symptomem choroby, kluczowym aktem odwagi i sprawczości jest sięgnięcie po wsparcie psychologa lub psychiatry. Mechanizmy obronne pomagają nam iść przez życie, ale to specjaliści pomagają nam czasem po prostu przeżyć.
Dbanie o zdrowie psychiczne to nie jest ucieczka przed problemami, ale konfrontacja z nimi przy użyciu najlepszych dostępnych narzędzi. To życie, w którym stres nie staje się panem naszych decyzji, a negatywne myślenie jest systematycznie korygowane przez działanie i fakty. Życie dla księdza Jana oznaczało intensywność etyczną i merytoryczną. Wdrażając te wartości w swoją codzienność, nie tylko budujemy odporność na kryzysy, ale przede wszystkim nadajemy swojemu życiu ciężar gatunkowy, który chroni nas przed egzystencjalną pustką.
Dbanie o zdrowie psychiczne to nie jest ucieczka przed problemami, ale konfrontacja z nimi przy użyciu najlepszych dostępnych narzędzi. Jako Fundacja staramy się być zawsze „krok przed kryzysem”. Nasze działania ewoluowały z czystej psychoedukacji w stronę aktywnej edukacji kompetencji miękkich. Skupiamy się na profilaktyce, budowaniu relacji, warsztatach z zakresu emocji, tożsamości oraz stawiania granic. Wierzymy, że poprzez wzmacnianie tych fundamentów możemy eliminować przyczyny kryzysów psychicznych lub znacząco łagodzić ich przebieg.
Notes
cze 5, 2026
Zjawisko hejtu stało się jednym z najbardziej destrukcyjnych elementów komunikacji cyfrowej XXI wieku. Choć termin ten bywa nadużywany do określania merytorycznej krytyki, w ujęciu psychologicznym hejt to agresja słowna pozbawiona konstruktywnych intencji, mająca na celu poniżenie lub zdezawuowanie drugiej osoby. Ks. Jan Kaczkowski, będąc osobą publiczną o wyrazistych poglądach, wielokrotnie stawał się celem ataków. Jego odpowiedź była zawsze taka sama: merytoryczny spokój, dystans i brak zgody na zło. Aby jednak skutecznie radzić sobie ze zjawiskiem agresji w sieci, musimy zrozumieć, jakie merytoryczne przyczyny hejtu stoją za zachowaniem agresorów.
Jak frustracja i anonimowość wpływają na zjawisko hejtu?
Głównym motorem napędowym nienawiści w sieci jest mechanizm frustracja-agresja1. Według tej teorii jednostka, która napotyka przeszkody w realizacji swoich celów lub odczuwa głębokie niezadowolenie z własnego życia, generuje napięcie, które musi znaleźć ujście. Frustracja nie zawsze jest kierowana bezpośrednio w stronę źródła problemu, lecz bywa przemieszczana na cele zastępcze – często osoby publiczne, które emanują sukcesem, pewnością siebie lub autentycznością. W tym kontekście hejt jest formą projekcji. Agresor przypisuje ofierze własne lęki, wady lub niezaspokojone ambicje. Ks. Jan Kaczkowski, promując życie na pełnej petardzie, drażnił tych, którzy tkwili w swojej strefie komfortu. Widok człowieka, który mimo choroby zachowuje sprawczość, był dla osób sfrustrowanych lustrem, w którym odbijała się ich własna bezradność. Atak stawał się dla nich próbą „wyrównania rachunków” z losem.
Dlaczego w świecie realnym rzadko spotykamy się z taką skalą agresji, jak w przestrzeni wirtualnej? Odpowiedzią jest anonimowość oraz zjawisko deindywiduacji. Internet daje złudne poczucie bycia niewidzialnym. W sieci proces komunikacji pozbawiony jest kluczowych elementów niewerbalnych: kontaktu wzrokowego czy tonu głosu. To sprawia, że odbiorca przestaje być postrzegany jako żywy, czujący człowiek. Deindywiduacja prowadzi do osłabienia samokontroli i hamulców etycznych. Hejter, ukryty za nickiem, czuje się częścią bezimiennej masy. Ks. Jan wielokrotnie podkreślał, że przyzwoitość nie zna podziału na świat „realny” i „cyfrowy”. Jego odpowiedzi na hejt były próbą przywrócenia podmiotowości w odhumanizowanej przestrzeni. Pokazywał, że za każdym wpisem stoi konkretny człowiek i jego odpowiedzialność moralna.
Dlaczego potrzeba dominacji prowadzi do agresji w sieci?
Kolejnym czynnikiem jest potrzeba dominacji. Psychologia wskazuje, że osoby o niestabilnym poczuciu własnej wartości próbują je budować poprzez niszczenie autorytetów. Poniżenie osoby postrzeganej jako ważna czy wpływowa daje hejterowi chwilowe, iluzoryczne poczucie siły. Jest to mechanizm kompensacyjny – „jeśli uda mi się sprowadzić kogoś wielkiego do mojego poziomu, ja sam poczuję się większy”. To dlatego hejt często uderza w osoby reprezentujące wartości wyższe. Agresorzy starają się udowodnić, że „nikt nie jest święty”. Ks. Jan Kaczkowski, ze swoją szczerością co do własnych słabości, paradoksalnie był trudnym celem, ponieważ sam odbierał hejterom amunicję, przyznając się do błędów, zanim oni zdążyli mu je wyrzucić.
Zrozumienie, jakie są przyczyny hejtu, pozwala na zmianę strategii obronnej. Jeśli wiemy, że agresja wynika z frustracji i lęków sprawcy, przestajemy brać ją do siebie. Ks. Jan wypracował metodę merytorycznego dystansu. Nie wdawał się w jałowe pyskówki, ale potrafił odpowiedzieć celną ripostą, która obnażała brak logiki agresora, jednocześnie nie zniżając się do jego poziomu. W psychologii taką postawę nazywamy asertywnością poznawczą. Polega ona na oddzieleniu faktów od opinii. Hejt jest opinią, a nie faktem. Reagowanie na niego emocjonalnie tylko „karmi” agresora, dając mu dowód, że jego atak był skuteczny. Ks. Jan uczył, że najlepszą odpowiedzią na zło jest konsekwentne robienie swojego – profesjonalnie i uczciwie.
Hejt nie zniknie, dopóki będą istnieć frustracja i poczucie bezkarności w sieci. Jednak jako jednostki możemy zmieniać kulturę dyskusji. Postawa, którą promował ks. Jan Kaczkowski, to wezwanie do brania pełnej odpowiedzialności za słowo. Każdy komentarz jest śladem naszego charakteru. Życie na pełnej petardzie oznaczało dla niego odwagę cywilną – także tę, by nie milczeć, gdy dzieje się krzywda. Zamiast budować swoją pozycję na niszczeniu innych, warto skierować tę samą energię na budowanie standardów, których nie powstydzilibyśmy się podpisać własnym nazwiskiem. Zrozumienie motywacji hejterów to pierwszy krok do tego, by ich słowa przestały mieć nad nami władzę. Prawdziwa siła nie potrzebuje deptać innych, by zaznaczyć swoją obecność.
Notes
cze 1, 2026
Współczesna medycyna coraz częściej boryka się z kryzysem relacji. W systemie opartym na procedurach pacjent bywa sprowadzany do jednostki chorobowej. Ks. Jan Kaczkowski, doktor bioetyki i pacjent onkologiczny, stał się najważniejszym głosem przypominającym, że komunikacja medyczna jest integralną częścią leczenia. Jego dziedzictwo to nie tylko słowa, ale konkretne struktury, które do dziś zmieniają polską ochronę zdrowia. Ks. Jan jako pierwszy zapoczątkował areopagi medyczne – pionierskie spotkania, podczas których studenci uczyli się, jak rozmawiać z pacjentem. Dziś to dzieło kontynuuje Fundacja im. ks. Jana Kaczkowskiego w ramach Sopockiego Areopagu Etycznego
Jak Jan Kaczkowski zmienił podejście do komunikacji medycznej?
Częstym błędem jest utożsamianie empatii w medycynie z sentymentalizmem. Ks. Jan Kaczkowski stanowczo sprzeciwiał się takiemu uproszczeniu. Dla niego poprawna komunikacja medyczna była twardą kompetencją zawodową, taką samą jak umiejętność wykonania zabiegu. Profesjonalizm w tym ujęciu to umiejętność aktywnego słuchania i budowania podmiotowości pacjenta. Lekarz powinien być partnerem, który przeprowadza człowieka przez proces choroby. To podejście koreluje z modelem medycyny skoncentrowanej na osobie, gdzie kluczowe jest zrozumienie lęków i potrzeb informacyjnych chorego. Ks. Jan wiedział, że lęk wynika z niewiedzy, a lekarz wyposażony w narzędzia komunikacyjne potrafi ten lęk realnie redukować.
Sopocki Areopag Etyczny jako szkoła empatii dla przyszłych lekarzy
Kluczowym projektem kontynuującym myśl ks. Jana jest SAE – Sopocki Areopag Etyczny. To coroczne szkolenia, które dla wielu studentów i lekarzy stają się kamieniem milowym w rozwoju zawodowym. Inicjatywa ta udowadnia, że wartości promowane przez ks. Jana – godność, prawda i szacunek – można przekuć w konkretne narzędzia. Program SAE nie opiera się tylko na wykładach, ale na pracy z pacjentem symulowanym. Studenci i młodzi lekarze ćwiczą realne scenki, ucząc się dawkować prawdę i reagować na emocje pacjenta w realiach polskiego systemu. Uczestnicy podkreślają, że te spotkania wywracają ich myślenie o zawodzie. Podczas gdy uczelnie skupiają się na biologii, SAE kładzie nacisk na rozwój osobisty lekarza. Relacja z chorym ma bowiem początek w osobie medyka.
W ramach działalności w obszarze komunikacji medycznej szczególny nacisk kładzie się na etykę obecności. Ks. Jan uczył, że lekarz nie może uciekać wzrokiem ani chować się za żargonem. Skuteczna komunikacja kliniczna wymaga odwagi, by stanąć twarzą w twarz z cierpieniem. Ważnym elementem jest nauka przekazywania informacji o niepomyślnym rokowaniu przy użyciu standardów takich jak protokół SPIKES. Areopagi uczą również znaczenia pauzy i milczenia – narzędzi, które w medycynie nastawionej na pośpiech są niedoceniane, a dla pacjenta mają znaczenie fundamentalne. Obecność lekarza, który nie ucieka, gdy chory płacze, jest formą najwyższego profesjonalizmu.
Ks. Jan Kaczkowski często analizował mechanizmy obronne personelu. Dystans czy chłód to często próby ochrony lekarza przed cierpieniem. Jednak z punktu widzenia etyki takie zachowania stają się barierami. Dobra komunikacja medyczna eliminuje paternalizm – postawę, w której lekarz „wie lepiej”. Zamiast tego kładzie nacisk na współdecydowanie, co obniża poziom stresu u chorych. ks. Jan uczył, że pacjent ma prawo do pełnej prawdy, ale podanej w sposób bezpieczny. Dzięki działaniom Fundacji im. ks. Jana Kaczkowskiego i corocznym szkoleniom SAE, ta filozofia staje się udziałem coraz szerszego grona młodych medyków.
Dziedzictwo ks. Jana w obszarze komunikacji to wezwanie do wysokiej jakości rzemiosła. Nie wystarczy wiedza teoretyczna, potrzebna jest praca nad własną wrażliwością. Wdrażanie tych wartości w praktykę kliniczną to jedyna droga do przywrócenia medycynie ludzkiego wymiaru. Zmiana dzieje się teraz, w rękach młodych lekarzy, którzy zamiast „warzywka” widzą osobę, a zamiast „przypadku” – historię życia. Jak zauważają uczestnicy areopagów, te spotkania czynią ich lepszymi lekarzami i lepszymi ludźmi. To najwyższy wymiar profesjonalizmu: połączenie wiedzy medycznej z autentyczną uważnością na drugiego człowieka. Kontynuując misję ks. Jana, dbamy o to, by głos pacjenta był zawsze słyszany, a prawda przekazywana z szacunkiem dla ludzkiej godności.
maj 29, 2026
W dyskursie społecznym pojęcie drugiej szansy często bywa sprowadzane do naiwnego optymizmu. Jednak dla ks. Jana Kaczkowskiego druga szansa była twardą kategorią etyczną, opartą na głębokim przekonaniu o niezbywalnej godności każdego człowieka. Ks. Jan wierzył, że nikt nie jest definitywnie skreślony, a błędy z przeszłości nie muszą wyznaczać wektora całej przyszłości. Ta myśl stała się fundamentem, na którym wyrósł projekt PAKA, realizowany przez Fundację im. ks. Jana Kaczkowskiego. Jan pracował z młodzieżą, widząc w niej potencjał, którego inni nie dostrzegali.
Jak Jan Kaczkowski rozumiał ideę drugiej szansy?
Inspiracją dla projektu była historia Patryka Galewskiego. Patryk, jako młody chłopak z wyrokami, po próbach samobójczych i w głębokim uzależnieniu, spotkał ks. Jana w hospicjum.. To spotkanie zmieniło wszystko. Ks. Jan nie oceniał go przez pryzmat tatuaży czy przeszłości, ale dał mu odpowiedzialność w postaci obowiązków w kuchni. Dziś Patryk jest szefem kuchni i mentorem dla innych chłopaków. W ramach projektu PAKA wraca do poprawczaków, mówiąc do wychowanków ich językiem. Wiedzą, że jest jednym z nich, a jego autentyczność sprawia, że mury nieufności pękają. Ks. Jan wydobywał potencjał z ludzi, których świat spisał na straty, a projekt PAKA realizuje tę misję każdego dnia, pokazując, że „nikt nie rodzi się zły”.
Projekt PAKA jako kontynuacja misji ks. Jana Kaczkowskiego
To, co zapoczątkował ks. Jan, fundacja rozwinęła w systemowy program wsparcia. Projekt PAKA to inicjatywa skierowana do młodzieży z ośrodków wychowawczych, która przechodzi przez proces przemiany. Pierwszym etapem są warsztaty kulinarne. Kuchnia jest tu bezpieczną przestrzenią, gdzie nie rządzą poprawczakowa hierarchia i wartości. Moment, w którym chłopak z dumą serwuje przygotowane przez siebie danie, jest przełomowy dla jego tożsamości. Przestaje widzieć w sobie „kryminalistę”, a zaczyna dostrzegać potencjał.
“Resocjalizacja” w projekcie PAKA to jednak coś więcej niż gotowanie. To budowanie relacji opartej na zaufaniu i partnerstwie. Podczas wspólnych posiłków zanikają hierarchie z poprawczaka. Uczestnicy uczą się, że ich obecność jest ważna dla innych. Ważnym elementem jest indywidualne wsparcie „zaufanego dorosłego” – psychologa, który towarzyszy chłopakom w ich rozwoju. Fundacja wspiera ich edukację, pierwsze kroki na wolności, oferuje mieszkania przejściowe i pomaga w znalezieniu pracy. Jak podkreśla Małgorzata Regosz-Kaczkowska, ksiądz Jan byłby szczęśliwy widząc tę przemianę. Nie życzył sobie pomników, ale pamięci przez pomaganie osobom, które skreślił świat. Widzimy efekty tego wsparcia i to daje nam energię do działania w trudnym obszarze resocjalizacji.
Dla ks. Jana druga szansa oznaczała stworzenie warunków, w których człowiek może odzyskać sprawczość. Inwestowanie w młodzież z problemami to nie naiwność, ale obowiązek. Każdy sukces podopiecznego projektu PAKA to dowód na to, że misja księdza Jana jest żywa. Ks. Jan wrzucał Patryka w trudne sytuacje, wymagające od niego innych zachowań niż te, które znał z ulicy. Dziś projekt PAKA robi to samo – otwiera przed młodymi ludźmi światy, których wcześniej nie znali. Uczymy ich kompetencji miękkich, odpowiedzialności i szacunku. Zrozumienie, że można zawrócić z błędnej drogi, jest kluczem do nowego życia. Ks. Jan zawsze powtarzał: „Strzały od życia nie muszą wszystkiego kończyć, a mogą wszystko zacząć.”.
W czasach samotności i życia w internecie, projekt PAKA przypomina o wartości autentycznego spotkania. Kuchnia pozostaje oazą, gdzie liczy się smak i człowiek. Druga szansa to nie prezent, to wyzwanie, które wymaga pracy nad sobą. Fundacja, poprzez stałe wsparcie psychologiczne i opiekę indywidualną, wyposaża młodych ludzi w narzędzia do tej pracy. Każdy z nas zasługuje na to, by ktoś w niego uwierzył. Ks. Jan Kaczkowski wierzył że nikt nie rodzi się zły, a my kontynuujemy tę wiarę, zamieniając niszczącą siłę buntu w budującą energię zmiany. Dzięki PACE kolejna grupa młodych ludzi ma szansę na normalne, dobre życie, udowadniając, że godność można odzyskać nawet po najtrudniejszych zakrętach.
